انگار نه انگار که از این مسیر بارها رد شده بودم. انگار نه انگار که مدتها بود صرف همان قانونِ «عادت می­کنیم»، زیباییش را نمی دیدم. اما این بار چه شده بود خودم هم در تعجب بودم. انگار حجاب از جلوی چشمانم کنار رفته بود. هر منظره از نوع ساده­ ترینش هم شبیه یک تابلوی نقاشی بود برایم.

بعد که چشم می­گرداندی و آن وسعت پیش رو را می­دیدی، می­­فهمیدی که هزاران نقاشی وجود دارد. آنجا بود که دلت میخواست همان لحظه در میان آن همه مردم حتی، سجده شکر بگذاری و تبارک الله احسن الخالقین بگویی.

پارسال همین موقع ها بود که حال خوشی داشتم انگار. همین مسیر را می رفتم و چشم به راه اتفاقی بودم که امیدوارانه دوست داشتم خوب باشد. الان که یک سال گذشته هنوز نمی­دانم که خوب بود یا نه. انگار هم خوب بود و هم نه.

این روزها به شادی­های کوچک دل خوش می­کنم. به دیدن پروانه­ ای در باغ زیتون، لبخند دخترکی هفت ساله و .... .حتی گاهی به شکاف دیوار هم می خندم که تنها بخندم. که لحظه ای دیگر بگذرد.

به امید چیزهای واهی ام هنوز.

این روزها امیدم نا امید می شود، شب هایم دیر صبح می شود، و چشمانم آفتاب می خواهد.

اما مگر من چند جان دارم؟

فرو ریخته ام انگار.